Krasil grammatik ferrinti lingenê

Język ferrincki, pełniący rolę mowy urzędowej w kilku krajach Zei, m.in. Królestwie Ferrintu, Norlein, Unii Ravengardzkiej czy Vilhain, posiada również w pełni zasłużony status języka międzynarodowego. Dokładna liczba posługujących się nim osób jest nieznana. Szacuje się, że dla ok. 450 mln jest on językiem ojczystym, natomiast dla następnych tylu ludzi jest on wyuczony, chociaż jego gramatyka nie należy do najprostszych.

Przed wiekami na terenie dzisiejszych królestw Ferrintu i Sem oraz republik Anardy, Mirecji i Dalsanii rozciągało się potężne Cesarstwo Kallitat. Jego mieszkańcy posługiwali się językiem kallickim. Gdy upadło ono pod koniec pierwszego tysiąclecia wskutek najazdów ludów, nieutrzymywany w ryzach język zalewany przez wpływy mów barbarzyńskich zaczął ewoluować. Proces ten potoczył się różnie, w zależności od regionu, czego efektem jest istniejąca obecnie grupa języków kallickich, do którego zalicza się także ferrincki. Procesy językowe pod wpływem częstych najazdów doprowadzały do upraszczania odmiany i struktur gramatycznych, wobec czego języki te kierowały się bardziej ku budowie analitycznej. Ferrincki na początku także ulegał im, lecz niespodziewanie zmiany te zostały w pewnym momencie zahamowane, a trochę później nawet odwrócone, wskutek czego swą budową znacznie odbiega on od pozostałych języków kallickich.

Z języka ferrinckiego powstało także kilka lokalnie używanych języków (najbardziej znanym jest osthocki), co w połączeniu z wyraźną oryginalnością sprawia, że niektórzy mówią nawet o rodzinie ferrinckiej. Współcześnie możemy obserwować oddalanie się w kierunku całkowitego oddzielenia dialekt używany w niewielkiej Republice Zonar. Już teraz jest on na tyle niepodobny do protoplasty, że trudno porozumieć się bez żadnej pomocy z osobami nim mówiącymi.

Z punktu widzenia historii ewolucja języka ferrinckiego obejmuje trzy okresy, z czego ostatnia podzielony jest na trzy podokresy. Zachodziły one na przestrzeni ostatnich dwóch tysięcy lat.

Okres archaiczny dotyczy najwcześniejszej fazy ewolucji, tj. lat 1100 - 1800, co zbiega się z datą powstania Pierwszego Królestwa Ferrintu. Należy brać poprawkę na to, iż było ono znacznie przesunięte na zachód w stosunku do czasów współczesnych oraz nie obejmowało ziem na południe od Gór Defackich oraz Gór Dzielących Ferrint Na Pół. Podobny też zasięg miał ówczesny język. Pierwsze sugestie o jego istnieniu pochodzą już z roku 1090. Mnich z miasta Sedii zapisał wtedy, że „mieszkańcy całej okolicy posługują się mową noszącą cechy szlachetnych słów kallickich, lecz pełną naleciałości barbarzyńskich”. Sam język został dokładnie określony prawie wiek później. W roku 1181 anonimowy mnich z klasztoru Monum Sacti (dzisiejsza Monsacra) zapisał: „W krainach Lamuna, Sicena i Dormatia ludzie zapomnieli już szlachetnej mowy kallickiej. Na co dzień mówią do siebie językiem określanym przez nich mianem maen-likue, co oznacza "mowę wielu". W pewnych miejscach przypomina [ona] kallicką, ale pełno w niej naleciałości dodanych przez barbarzyńców, którzy osiedlają się w granicach. Język praojców żyje już je[d]no wśród nielicznych szlachetckich wyższych sfer oraz pośród duchowieństwa.” Co do tego, że "maen-likue" oznaczało język ferrincki nie ma obecnie żadnych wątpliwości. Przez następne kilka lat mnisi z Monsacry wygnali z wymienionych krain grupę najeźdźców pod wodzą Saleków oraz pomogli zjednoczyć je pod berłem księcia Madhasa. Od finalnej bitwy rozegranej 9 czerwca 1184 roku nazwał on swoje państwo Faeh-renti ("krzyżowe wzgórze"). Już w roku 1200 mianem tym określano używany w nim język.

Przez długi czas w pierwszym państwie ferrinckim językiem urzędowym był kallicki, stąd też nie zachowało się dużo śladów narodowej mowy. Pewne wskazówki dostarczył spis ludności z roku 1375, wymieniający nazwy ponad trzystu ferrinckich miejscowości w ówczesnym brzmieniu. Umiejętność pisania i czytania rozpowszechniła się z początkiem XV wieku także wśród części mieszczan. Ich mowa była mieszana, tj. używali na zmianę ferrinckiego i kallickiego. Od nich też pochodzą pierwsze zapisane w tym języku zdania: Beecse`ke thaemat pl`e ii dhamheh`oe. (tłum: "Kup chleb i jajka"). Na tej podstawie możemy wywnioskować, że pierwotny język ferrincki miał budowę aglutynacyjną. Występowały w nim cztery przypadki: mianownik, dopełniacz, celownik i biernik. Wiele fleksyjnych struktur z języka kallickiego przetrwało jako partykuły. Szyk zdania był sztywny.

W roku 1668 wybitny gramatyk Damar z Sedii zainteresował się językiem ferrinckim, polemizując z poglądem uznajacym go za prymitywny. Rok później ukazała się jego pierwsza publikacja o nim zatytułowana Phonotemis lingui fehrinticis. zawierająca przegląd ówczesnej fonetyki ferrinckiej. W 1670 poszedł jeszcze dalej i skodyfikował sam język, przyjmując za podstawę systemu pisowni wymowę, co było rewolucyjnym posunięciem, jak na owe czasy. Negatywnym skutkiem tego było wprowadzenie dużej liczby znaków diaktrycznych. Oryginalny alfabet obejmował następujące litery: æ, a, á, à, ā, â, b, c, ĉ, d, e, é, è, ē, ê, f, g, ĝ, h, i, í, ì, y, k, l, ľ, m, n, œ, o, ó, ò, ō, ô, p, q, r, s, t, u, ú, ù, ū, ǔ, v, w, x, z, nie licząc dwu- oraz trójznaków. W późniejszych latach życia zapisał także wzory odmian rzeczowników i czasowników. Od roku 1700 notuje się intensywny wzrost ilości notatek i dokumentów sporządzanych w języku ferrinckim według alfabetu Damara. W 1735, na dwadzieścia pięć lat przed upadkiem, staje się językiem urzędowym Królestwa Ferrintu.

Okres przejściowy umownie rozpoczyna się w roku 1760. Ferrint został wtedy najechany i zniszczony przez ludy slawijskie. W kraju nastało rozbicie dzielnicowe, natomiast zachodnia część kraju znalazła się we władaniu najeźdźców. Dodatkowo z terenów Krainy Latających Siekier zaczęły napływać kolejne ludy, również osiedlające się w granicach byłego królestwa. Język ferrincki, jak każdy w owym czasie, był dość mocno zdialektyzowany. Nic więc dziwnego, że gdy tylko nastały gwałtowne migracje ludności połączone z intensywnym napływem wpływów obcych, rozpadł się on niemal całkowicie. Z nie do końca jeszcze wyjaśnionych powodów sprawy potoczyły się tutaj inaczej, aniżeli w języku maylandzkim. Tam podobne przemieszanie się wpływów doprowadziło do jeszcze większego uproszczenia konstrukcji, co w efekcie dało nam język izolacyjny. Na terenie Ferrintu natomiast proces ten został zatrzymany, a następnie odwrócony. Język ponownie zyskał fleksyjną budowę. Według części lingwistów odbyło się to pod wpływem mowy ludów slawijskich skonstruowanej właśnie w ten sposób. Inni jednak podkreślają, że niebagatelny wpływ mogło wywrzeć tu przemieszanie się ludów na ogromną skalę. Musieli mimo wszystko jakoś porozumiewać się ze sobą, a jedynym wyjściem była nauka sąsiednich języków. Odbywała się jednak pobieżnie. W wyniku tego pojawił się swobodny szyk wyrazów (ludzie nie przykładali do niego większej wagi), co z kolei wymusiło ponowną rozbudowę deklinacji z koniugacją.

Czołowy badacz historii języka ferrinckiego, prof. Anthon d'Breisve wypowiada się na ten temat nieco inaczej. Jego zdaniem obie hipotezy brzmią zbyt nieprawdopodobnie, aby mogły zaistnieć samodzielnie. Dlatego też zasugerował, że obecny kształt języka jest wynikiem działania obu tych procesów naraz. W swej trzytomowej książce "Historia języka ferrinckiego" pisze on: „Pamiętajmy, że na język w każdym momencie jego istnienia działają tysiące procesów. Niemożliwym jest więc, aby tylko jeden z nich samodzielnie mógł wywrzeć tak olbrzymi wpływ. Udokumentowane jest, że oba te podania: o najeździe ludów slawijskich oraz rozpadzie wczesnego języka ferrinckiego, są prawdziwe, a co za tym idzie, nie mogły nie wywrzeć jakiegoś wpływu nań. Wobec tego przychylam się do hipotezy, że obecny kształt ferrinckiego jest wypadkową działania całego szeregu procesów, zjawisk i zdarzeń, któego nie da się opatrzyć jednolitą etykietką.”.

Nieliczne dokumenty pisane po ferrincku pochodzące z tego okresu dają nam pewne świadectwo o tym, jak ewoluował on w różnych częściach kraju. Były to jednak czasy, gdy maleńkie księstwa ferrinckie znów dostały się w orbitę wpływów patriarchów sehaickich. Wobec szybkich zmian ludnościowo-etnicznych na terenie byłego królestwa ponownie wrócił do łask język kallicki. Będąc uniwersalnym nośnikiem informacji, niwelował różnice językowe między nielicznymi światłymi warstwami, umożliwiając prowadzenie pewnego rodzaju handlu i dyplomacji.

W roku 1841 książę Hedgar, władca nadgranicznego miasta Teigeum koronował się na nowego króla Ferrintu. Początkowo obszar jego wpływów obejmował jedynie kilkanaście miejscowości wokół stolicy, lecz z czasem podbił środkową część krainy Sicena. Następnie zainteresował się wschodnimi puszczami, których dotychczas nikomu nie udało się podbić. Stopniowo opanował całe terytorium pomiędzy morzem, graniczną rzeką Seną, Wielkimi Nelarpami oraz Bolerami, za którymi zaczynała się już Kraina Latających Siekier. Osiedliło się tam wielu osadników ściągniętych z zajętej przez slawijczyków zachodniej części dawnego Ferrintu. Jednocześnie na południu lokalni możnowładcy ferrinccy rozszerzyli granice swych wpływów daleko za wspomnianymi wyżej górami, obejmując nimi obszar dzisiejszego Ferrintu południowego oraz sprawiając, że ich nazwa nareszcie zyskała sens. Wraz z osadnikami również ściąganymi z kraju szedł język.

Do roku 2090 trwał proces jednoczenia się kraju, choć nie został on wtedy zakończony. Powstały wtedy cztery ferrinckie królestwa rywalizujące nie tylko ze sobą, lecz także odpierające najazdy sąsiednich państw. Królestwo Luceny, leżące na południowym wschodzie, ze stolicą w Sain Lucêin, będącej wcześniej stolicą Cesarstwa, było najbogatsze dzięki dogodnej lokalizacji i przez dłuższy czas tam mieściło się centrum ferrinckiej kultury. Królestwo Ferrintu ze stolicą w Tajgarze nie miało się wtedy najlepiej, osłabione długotrwałymi wojnami. Oprócz tego nad ujściem rzeki Rozza uciekinierzy z Ferrintu założyli grupę niewielkich księstw z językiem ferrinckim jako urzędowym, który stopniowo przyjęła również ludność lokalna. Rozwinął się tam wtedy specyficzny dialekt, powstały na styku różnych kultur.

Język ferrincki w tym czasie z powrotem uległ pewnemu ujednoliceniu, rodząc się w takiej formie, w jakiej znany jest dzisiaj. Podobnie, jak daleki przodek, kallicki, posiadał fleksyjną budowę, jednak rozkład i znaczenie poszczególnych struktur znacznie już się różniło. Zyskał na znaczeniu po roku 2416, gdy na tron Ferrintu wstąpiła dynastia Aldeinów, która ostatecznie zjednoczyła wszystkie cztery królestwa pod jednym berłem i rozpoczęła terytorialną ekspansję. Warto odnotować, że pierwotnie nowy język ferrincki wciąż zapisywany był starym alfabetem Damara, zupełnie nieprzystającym do jego nowej fonetyki i rodzącym dużo problemów. w 2499 roku Anton Logiunein zaproponował nowy alfabet oraz reguły pisowni. Ilość liter została znacznie zredukowana, a całość z powrotem sprowadzono na fonetyczne tory. Po niewielkich zmianach wprowadzanych z biegiem czasu używany jest on do dnia dzisiejszego. W 2613 roku Jan z Tajgaru napisał Krasil grammatik ferrinti lingenê, pierwszą w pełni kompletną gramatykę ferrinckiego. Jej kolejne wydania przygotowywane są co 25 i uwzględniają zachodzące w języku zmiany, przez co stanowią istną kopalnię wiedzy dla lingwistów. Najnowsze, XV wydanie, ukazało się w 2988 roku.

Język ferrincki, ze względu na swoją pozycję w świecie, posiada kilkanaście swych odmian różniących się zarówno fonetycznie, jak i gramatycznie. Wynika to z odległości oraz form kontaktu między krajami, w których jest on używany. W niniejszej publikacji staramy się zaznaczać także szczegóły charakterystyczne dla poszczególnych dialektów oraz wychwycić występujące między nimi różnice. Obecnie te partie książki bazują głównie na pracach dwóch zasłużonych dla ferrintystyki profesorów Ferrinckiego Instytutu Językowego: Heleda Pavêtisa oraz Anny d'Vilquett, którzy w latach 2960 - 2981 przeprowadzili analizę porównawczą aktualnie używanych dialektów. Prof. Anna d'Vilquett aktywnie brała udział w tworzeniu niniejszej edycji KGFL.

Ferrincki Instytut Językowy zaleca, aby nauka języka ferrinckiego bazowała na dialekcie oficjalnym, używanym przez około 148 milionów ludzi w Ferrincie. W obrębie jego samego ze względu na rozmiar kraju występują co prawda niewielkie różnice w słownictwie, lecz nie ma to większego znaczenia dla niniejszej publikacji.

W Ferrincie napotkać można jeszcze jeden dialekt ferrinckiego języka zwany zachodnioferrinckim. Posługuje się nim około 10 milionów ludzi zamieszkujących okolice miasta Isgard. Wyodrębnił się on w wyniku separacji od głównej części kraju przez ludy slawijskie oraz niezależność polityczną w przeszłości. Wielu jego użytkowników mieszka na obszarach silnie zróżnicowanych językowo, stąd też jest tu znacznie więcej zapożyczeń. Do języków sąsiednich ferrinckie słownictwo przedostawało się właśnie za pośrednictwem tego dialektu. Charakterystyczną cechą jest tutaj znacznie rzadsze użycie wołacza, często zastępowanego mianownikiem oraz mniejsza ilość stosowanych na co dzień struktur gramatycznych.

W częściowo zależnym od Ferrintu Księstwie Norlein używa się dialektu norleńskiego. Wykazuje on wiele cech podobieństwa do odmian języka ferrinckiego stosowanego na obu wybrzeżach Ferrintu ze względu na konieczność kontaktów morskich. Reguła dyftongów charakteryzująca oficjalną wymowę jest tu stosowana rzadko i nieregularnie, co powoduje niekiedy pewne problemy w porozumiewaniu się. Podobnie sprawa ma się ze słownictwem, podczas gdy gramatyka jest bardzo podobna do oficjalnej.

Sprawa dialektów ferrinckich w Krainie Latających Siekier nie jest do końca ustalona. Część językoznawców (Werlǎnd, 2976) postuluje, że używa się tam dwóch dialektów: ravengardzkiego na północy oraz bardeńskiego w Bardein, Hagradzie i południowych krańcach Karrain. Ich wspólną cechą mają być widoczne wpływy semijskie oraz kilka zapożyczeń jeszcze z czasów kolonizacji tych obszarów przejętych od dotychczasowych mieszkańców. Prof. Mirt w swej pracy "Wpływy ferrinckie w Krainie Latających Siekier" z Uniwersytetu w Vissein twierdzi, że w KLŚ istnieje tylko jeden dialekt w dwóch odmianach: północnej oraz południowej, która ma pełnić rolę łącznika z Ferrintem. Wskazuje na wiele wspólnych cech gramatyki oraz słownictwa, które według niego są zbyt małe, aby mówić o dwóch dialektach. W niniejszej publikacji bazować będziemy na pierwszym z poglądów po części ze względów historycznych. Należy brać poprawkę, że w części okresów historii Królestwo Ferrintu niemal całkowicie separowało północną i południową część ferrinckojęzycznej KLŚ, co z pewnością nie było korzystne dla kształtowania się jednego dialektu, natomiast spora część podobieństw mogła wyniknąć po prostu z podobnych dróg ewolucji języka zachodzących w obu regionach. W KLŚ istnieje także niewielki dialekt paryjski używany w Parætii oraz zonarski, traktowany już niemal jak osobny język z powodu poważnych trudności w komunikacji między jego użytkownikami, a ferrintczykami.

Podstawowa idea przyświecająca nam podczas objaśniania pojęć brzmi "od ogółu do szczegółu". W opisach skoncentrowaliśmy się na zaprezentowaniu użycia wszystkich, nawet teoretycznie najprostszych elementach języka ferrinckiego. Każdą rzecz w miarę możliwości staramy się poprzeć przykładem. Oprócz zdania i tłumaczenia zawiera on dodatkowy komentarz oraz tzw. strukturę. Jest to dokładne odbicie zdania w języku ferrinckim, przy czym poszczególne słowa są przetłumaczone na język publikacji (formy podstawowe), a za nimi znajduje się informacja, w jakiej konstrukcji gramatycznej zostały użyte w zdaniu. Na przykład wyraz suyero zostanie zapisany jako piłka-M, co oznacza, że mamy do czynienia ze słowem "piłka" w przypadku mianownik.

Skomplikowane struktury najchętniej objaśniane są za pomocą przykładów. Nakreślamy wtedy sytuację oraz wyjaśniamy, jak jej zmiany wpłynęłyby na konstrukcje naszych zdań. Pozwala to zapoznać się z funkcjonowaniem danego elementu w praktyce.

W systemie spółgłoskowym zdecydowana większość spółgłosek posiada wariany długi oraz krótki. Dla reszty istnieje jedynie wariant krótki. Taki podział jest w pisowni podstawą do klasyfikacji, które spółgłoski zapisuje się jako pojedyncze litery, a które jako dwuznaki. Ferrincki posiada dwie spółgłoski niespotykane w innych językach z nim spokrewnionych, zaczerpnięte z języków slawijskich: /ts/ i /ds/.

W poniższej tabeli znajduje się zestawienie ferrinckich fonemów spółgłoskowych dla wszystkich głównych dialektów. Do zapisu użyto fonetycznego alfabetu X-SAMPA.

Większość spółgłosek ferrinckich występuje w wariantach długim i krótkim. Ich zestaw może różnić się w zależności od dialektu, lecz pisownia ujednolica wszystkie różnice.

Oficjalny język ferrincki nie posiada fonemów /?\/, /r\/ oraz /Z`/. /5/, zwane ciemnym "l", czytane jest zawsze na końcach wyrazów, natomiast /l/ w pozostałych miejscach. Między /ni/ oraz /J/ wciąż panuje rozróżnianie ich w wymowie, co zanikło w innych dialektach - tam poprawna jest wymienna wymowa. Prawidłowo /J/ nigdy nie powinno być wymamawiane, kiedy jego pojawienie się wynika z reguły dyftongów oraz w partykułach, przyimkach i wyrazach pełniących funkcję przymiotnika.

W dialekcie zachodnioferrinckim używane jest jedynie jasne "l". Znajdują za to zastosowanie fonemy /r\/ oraz /?\/. Pierwszy z nich wymawiany jest przy grupach spółgłoskowych na miejsce /r/, drugi pojawia się na miejsce oryginalnej zbitki /h\u/ oraz na końcach wyrazów zamiast /x/. Głoska /Z/ wymawiana jest bardziej miękko, nie posiada także swego długiego odpowiednika.

Dialekty ravengardzki i astański dopuszczają wymawianie ciemnego "l" także wewnątrz wyrazów na miejsce oryginalnego długiego "l". Ponadto o wiele częściej występuje tam fonem /tS`/.

Podsystem samogłoskowy języka ferrinckiego składa się wyłącznie z samogłosek krótkich. Podstawowych dźwięków jest osiem, przy czym cztery z nich posiadają także swoje warianty nosowe.

Patrząc na tabelę samogłoskową można odnieść wrażenie, że cały system ewoluuje w kierunku przedniojęzykowym, bowiem tam ulokowanych jest najwięcej fonemów. Jest to jednak złudne wrażenie, gdyż większą część podstawowych artykułuje się w tylnej części jamy ustnej. Wartą wzmianki rzeczą są częste podobieństwa między fonemami, które mimo tego nie są uznawane za alofony. Dźwięki takie, jak /i/ oraz /I/ są rozróżniane tak w mowie, jak i w piśmie przez użytkowników języka.

Na część samogłosek nałożone są pewne ograniczenia w ich używaniu. /a/ obecnie pojawia się praktycznie tylko w dyftongu /u_^a/. To jednak od niego, a nie od /3/ wywodzi się samogłoska nosowa oznaczana w pisowni jako â. Tak więc w tym jednym przypadku samogłoskę od jej nosowego odpowiednika odróżnia nie tylko występowanie tejże nosowości, ale i barwa dźwięku.

Samogłoski nosowe nie występują w języku ferrinckim przed spółgłoskami /m/, /n/, /r/, /l/ oraz /j/. Jeśli ich pojawienie się tam wynika z zasad morfologicznych, ulegają one stosownym alternacjom.

Rozdział ten zajmuje się opisem reguł systemu zapisu języka ferrinckiego. Uwagę skupiliśmy na trzech elementach: pisowni wyrazów, interpunkcji oraz pewnej liczbie istniejących wyjątków. Obecny system zapisu został opracowany w roku 2498 przez Alberta z Bordgardu, zastępując przestarzałą i nieaktualną pisownię, która zupełnie nie odpowiadała nowym potrzebom. Jest ona używana w prawie niezmienionej postaci do czasów dzisiejszych.

W porównaniu do większości języków rodziny północnoyermeńskiej język ferrincki posiada niezwykle złożony system koniugacji. Czasownik występuje tu w wielu formach zależnych od czasu, osoby oraz liczby. Takie podejście pozwala na omijanie zaimków osobowych w zdaniach oraz upraszcza tworzenie analitycznych konstrukcji gramatycznych. Na jego opanowanie trzeba jednak poświęcić więcej czasu. Pocieszać może fakt, że liczba nieregularnie odmienianych czasowników jest relatywnie niewielka, mamy ich bowiem jedynie dziesięć.

Poszczególne struktury czasownika pokrótce opisuje poniższa tabelka:

Wyjaśnienie znaczenia oraz stosowania poszczególnych struktur zostało zamieszczone w sekcji Gramatyka.

Podstawową formą czasownika w języku ferrinckim jest bezokolicznik. Składa się on z rdzenia oraz końcówki gramatycznej zbudowanej morfemu k poprzedzonego samogłoską oraz opcjonalnie spółgłoskami s, r lub n. Przykłady: ak, ik, êk, ask, ark, isk, irk. Końcówka ta usuwana jest podczas odmiany, lecz nie wolno o niej w ogóle zapominać. Niekiedy bowiem do danej formy przypisane są dwa morfemy, a ich wybór zależy właśnie od rodzaju ostatniej samogłoski bezokolicznika.

Czasowniki ferrinckie dzielą się na trzy grupy: regularne, modalne oraz nieregularne. Te należące do pierwszych dwóch grup odmieniają się według ogólnych wzorów, natomiast w trzeciej każdy czasownik ma specyficzne formy. Jest ona na szczęście relatywnie niewielka, a omówiona zostanie w następnym rozdziale.

Wzorów deklinacyjnych jest 11: sześć dla rodzaju męskiego i pięć dla żeńskiego. Między częścią z nich nie ma zbyt dużych różnic. W rodzaju męskim występuje rozróżnienie na rzeczowniki męskożywotne oraz męskonieżywotne. Do tej pierwszej kategorii zaliczamy wszystkie nazwy własne (także miast, gór, krain itp.), imiona, wszystkie określenia ludzi i nazwy zwierząt. Do drugiej pozostałe rzeczowniki.

W języku ferrinckim występuje synkretyzm (identyczność) części końcówek w niektórych formach, stąd też przy czytaniu należy kierować się nie tylko formą wyrazu, ale też kontekstem, w jakim została ona użyta. Przydaje się również znajomość formy bazowej. Oto przykład: dla deklinacji I i II celownik liczby pojedynczej posiada końcówkę ash. Posiada ją również celownik, ale już liczby mnogiej w deklinacji VI.

Synkretyzm końcówek spotkać można także w obrębie tej samej deklinacji. Np. deklinacje I, II i III nie posiadają własnej formy dla biernika, tylko "pożyczają" końcówki od mianownika lub dopełniacza. Czasem w obrębie tego samego wzoru odmiany synkretyzm pojawia się jedynie dla niektórych wyrazów. Szczególnie widoczne jest to w deklinacji V. Jeżeli odmieniany według niej wyraz kończy się na is, w liczbie pojedynczej zachodzi bardzo rzadka w j. ferrinckim identyczność form mianownika i wołacza.